قرآن مجيد در بارهء اين گونه اشخاص مىفرمايد : « وَ لَيَحْمِلُنَّ أَثْقالَهُمْ وَ أَثْقالًا مَعَ أَثْقالِهِمْ وَ لَيُسْئَلُنَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ عَمَّا كانُوا يَفْتَرُونَ » ، آنها بار سنگين گناهان خويش را بر دوش مىكشند و همچنين بارهاى سنگين ديگرى را علاوه بر بارهاى سنگين خويش . و روز قيامت به يقين از تهمتهايى كه مىبستند سؤال خواهند شد » ! « 1 » بزرگترين خطر اين گونه گناهان آن است كه غالبا قابل توبه نيست ، چرا كه شرط توبه ، شستن آثار گناه است ، چگونه انسان مىتواند آثار اين گونه گناهان را - كه گاه منطقهء وسيعى را فرا مىگيرد ، و يا بسيارى از كسانى كه آلوده به آن شده‌اند از دنيا رفته‌اند يا در آينده كه اين پايه‌گذار از دنيا مىرود به وجود مىآيند - بزدايد ؟ در نتيجه بايد بسيار با دقّت گام برداشت ! مبادا خداى ناكرده انسان ، آلودهء چنين گناهان غير قابل جبرانى شود و تعبير مولا على ( ع ) در فراز بالا در بارهء او صادق گردد كه مىفرمايد : « حمّال خطايا غيره ، رهن بخطيئته ، بار گناهان كسانى را كه گمراه ساخته به دوش مىكشد و در گرو گناهان خويش نيز مىباشد » .

--> ( 1 ) سورهء عنكبوت ، آيهء 13 .